Casa Rojo: het Spaanse wijnhuis dat lacht om alle regels

Je kent ze wel, die wijnen waar je bijna een masterclass voor moet volgen voordat je ze überhaupt mag inschenken. Verheven etiketten, stoffige verhalen over chateaus en families die al sinds 1723 precies hetzelfde doen omdat, tja, het nou eenmaal zo hoort.

En dan is er Casa Rojo.

Een Spaans wijnproject dat zo'n andere richting is ingeslagen dat je bijna zou denken dat ze het expres doen. Spoiler: ze doen het expres. Casa Rojo is opgericht in Jumilla door een groepje wijnmakers die de stoffige traditie zat waren. Ze maken wijnen met labels die eruitzien als filmposters, verhalen die lezen als een kort verhaal van Tarantino, en smaken die (en daar zit 'm de clou) verdomd goed in elkaar steken.

Eerst even iets over de filosofie

Casa Rojo vindt dat wijn niet per se in een ivoren toren hoort. Wijn mag verhalen vertellen. Wijn mag lachen. Wijn mag opvallen tussen al die clean, minimalistische etiketten met één kalligrafische letter erop.

Hun hele range is een liefdesverklaring aan karakter. Elke fles heeft een eigen persoonlijkheid, een eigen visueel verhaal, een eigen knipoog. En terwijl je naar die gekke etiketten staat te staren is het dus wel even belangrijk om te beseffen dat de inhoud hartstikke serieus is. Geen gimmick. Geen marketingtruc met goedkope wijn in een grappig jasje. Dit zijn wijnen die staan als een huis, gemaakt door mensen die hun vak verstaan en die gewoon weigeren er een saai ritueel van te maken.

Daarom schonken wij tijdens Werkspoor drie van hun mooiste wijnen. Omdat Casa Rojo precies doet wat wij ook doen: kwaliteit leveren zonder poespas.

El Gordo del Circo

Begin met een glas El Gordo del Circo en je begrijpt direct waar Casa Rojo voor staat. Op het etiket prijkt een dikke circusdirecteur, goud en rood, alsof je net het grote chapiteau binnenstapt. In het glas zit een Verdejo uit Rueda zoals je 'm niet vaak tegenkomt. Rijp, bijna vlezig, met wat botergele fruitigheid en een zilte finish die blijft hangen.

Dit is geen dunne, nerveuze zomerwijn. Dit is Verdejo met ballen. Of nou ja, met buik. Schenk 'm bij iets stevigs uit de oven, een risotto met paddenstoelen of gewoon bij een plank goeie kaas. Gordo doet er niet moeilijk over.

La Gabacha Sauvignon Blanc

Van een dikke circusdirecteur naar een kreeft met klasse. La Gabacha is Spaans slang voor 'de Française' en dat is precies hoe Casa Rojo knipoogt naar het buurland. Het etiket zegt het al: een knalrode kreeft, recht overeind, scharen in de lucht alsof hij net uit de branding is gelopen om bij jou aan tafel te komen zitten. En precies die brutale, zilte energie zit ook in het glas.

Een Sauvignon Blanc uit Rueda, maar niet zo'n gillende Nieuw-Zeelandse met kattenpis en stekels. Deze is een stuk verfijnder. Denk aan witte perzik, wat bloesem, een vleugje passievrucht en zuren die strak blijven zonder je lip om te krullen. Alsof iemand het wilde van Sauvignon Blanc rustig heeft uitgekamd tot iets van klasse. Perfect aperitiefmateriaal, maar net zo lekker naast oesters, gegrilde asperges of een ceviche. Sterker nog: die kreeft op het etiket komt niet uit de lucht vallen. Dit is dé wijn bij schaal en schelpdieren. Leuk, lekker en een tikkeltje ijdel.

Macho Man Monastrell

En dan voor wie écht iets wil beleven: Macho Man Monastrell. Een bodybuilder op het etiket, pure spierballen in het glas. Uit Jumilla, waar de Monastrell druif groeit onder een genadeloze zon en wijnen oplevert die diep, donker en warm zijn.

Zwarte bessen, drop, een vleugje chocolade en een structuur die zich perfect laat pairen met stevig vlees van de BBQ of een flinke stoof. Dit is geen wijn voor bij een salade. Dit is de wijn die je opentrekt als het buiten donker wordt, het vuur nog nasmeult en het gesprek eindelijk die kant opgaat waar je het over wil hebben.

Tot slot

Casa Rojo bewijst wat wij al jaren roepen: wijn mag gewoon leuk zijn. Goede wijn hoeft niet ingewikkeld. Een mooi verhaal hoeft niet stoffig. En een knotsgek etiket betekent zeker niet dat er rotzooi in de fles zit. Vaak is het juist een uitnodiging om wat vaker buiten de gebaande paden te drinken.

Dus de volgende keer dat je voor dat schap staat en twijfelt tussen de zoveelste chateau met wapenschild en die fles met een kreeft of een worstelaar erop: pak die kreeft. Of die worstelaar. Allebei mag ook.

Proost. 🍷